Wobec oszustwa jestem

Wobec oszustwa jestem

Polityki ciężkim gestem budzę co rano do życia

Ciało ociężałe

Zbolałe piersi oddechu nielekkiego

Tak by dostrzec to

Co daleko

Dalej ode mnie niż kogo innego

W obrazy malowane telewizyjnym filtrem

Próbując wbić resztki wzroku

W papier myśli ciskać

Łamać zdania

Słowa trącać jak sudoku

Wyliczanki życia

Łamigłówki czasu

Wieczorem oprzeć się będzie

Znowu trzeba myśli

O jutrze

Zaplanować kolejne poranne oszustwo

Potem upaść godnie w pozory pościeli puchu

Jak co noc

Przy życia okruchu

Byle do rana

Rura

Po browar wyjdę jeszcze dziś

I sprawdzę rozkład autobusów

By móc spokojnie znowu śnić

Trasę z przymusu do przymusu

I gdy kolejne przyjdą dni

Obsrańców bez krzty animuszu

Uwierz odjadę choćby dziś

Jednym z zapadłych autobusów

Wczorajszy

Wstyd mi dziś za chemiczny skład moich myśli
ponad dwa promile bzdur
na syntetycznym barszczu
moich marzeń...

Z dugiej strony rury

W mym papierowym garniturze

Idąc

Przesuwam raz prawą

                 Raz lewą nogę

Po śnieżnym płótnie białego przesłania

I pomiędzy jedną, a kolejną

Butelką przymusu z procentem

Układam się do snu

Pełen bezlitosnej pokory

Zmrożony

w niskim od świata

zmarznięntym igloo

z dłońmi wbitymi  w cieknący sufit

wydycham przez rurkę

wczorajsze marzenia

                     ...zasysam mróz

spoglądam w dziurę

oknopodobną

gdzie myśli biegną

codziennie o świcie

i widzę śnieg sztuczny jak ubiegłą środę

i twarz

i zdziwienia kłodę

co belką w oku się osadza.

Posprzątane

W kąt odłóż mnie tam

Gdzie ramieniem swym nie sięgniesz

Kamieniem przygnieć do dna

Na jednej z ostatnich stron

Zaznacz kawy wczorajszej smak

Starą szmatą plamę rozetrzyj od tak

Potem lekko wstań

Głową skiń, ręką fal

Przełącz w off

I w dal

Na emocje kewlar włóż

Gdy ręki mej kawał oderwiesz od tak

I z mięśnia przy sercu zrobisz znów czołg

Co pancerzem rozbijał będzie

Tkliwości ostatnie ostoje

Zabierz ode mnie rozum też w dal

Co kłaść mnie będzie chciał

Gdy stoję

Na emocje kewlar włóż

--